Nie lądują na ulicy i nie uważają się za narkomanów. W ciągu tygodnia pracują jak przykładni obywatele, a wszystko zaczyna się w weekend. Z Polakiem – narkomanem mieszkającym na londyńskiej ulicy rozmawia Michał Bugajski.

Bezdomni Polacy nie tęsknią za krajem >>

Jak wpadłeś w sidła narkotyków?
Wszystko zaczęło się w wieku 15-16 lat. Wychowywała mnie babcia z dziadkiem, to byli moi rodzice, w domu się nie przelewało, ale jakiejś wielkiej biedy nie było. Mnie i dziadków różniła cala epoka, wychowywali mnie twardo, było pełno zakazów. Zacząłem się buntować, łamać reguły, a wtedy ciężko było spojrzeć w oczy dziadkom. Przyszły narkotyki i tak się zaczęło, po narkotykach nie obchodziło mnie, co myśli babcia, miałem to gdzieś. Trzeba  dodać do tego jeszcze zwykłą chęć popisania się przed kolegami, przebywanie w tzw. złym towarzystwie i mamy prostą receptę na stanie się narkomanem - oczywiście w moim przypadku. Dzisiaj muszę przyznać, że wtedy mało  wiedziałem o narkotykach, o tym, jak dużo złego mogą zrobić. Myślę też, że gdybym wtedy wiedział choć niewielką część tego, co wiem dzisiaj, nigdy nie dotknąłbym żadnego narkotyku. Nawet tego najlżejszego.

Słowo narkomania pochodzi od greckich słów: narke - odurzenie oraz mania - szaleństwo. Jak można rozumieć zjawisko szaleństwa narkotycznego?
Trzeba zacząć od tego, że są rożne etapy uzależnienia, ale w pewnym momencie przychodzi taki stan, że wszystko kojarzy ci się z narkotykami, czy masz lepsze czy gorsze dni wszystko kręci się wokół narkotyków, ciągle czujesz chęć wzięcia, wpadasz w szaleńczy wir ćpania.

Czy można uzależnić się od jednego zażycia?
Oczywiście, że tak. Najłatwiej można wytłumaczyć to na przykładzie tzw. narkotyków miękkich, jak choćby marihuany. Młodzi ludzie ciągle powtarzają, że palą „zioło” tylko w weekendy, na imprezach, w takim razie ja pytam, dlaczego nie umieją się bawić na sucho? Odpowiedź jest prosta, są uzależnieni, a przecież chcieli tylko spróbować...

Jak wygląda przeciętny dzień narkomana?
Wszystko zależy, jak już powiedziałem, na jakim etapie jesteś. Wiadomo, im wcześniejszy etap, tym mniej myślisz o narkotykach, więc wtedy jeszcze chodzisz do pracy, szkoły, jeszcze jakoś funkcjonujesz, natomiast, jak przekroczy się cienką linię, to wtedy nie tylko dni, ale całe tygodnie, niekiedy lata wyglądają tak samo: wstajesz, by ćpać, ćpasz, by paść.

Co zabrały Ci narkotyki?
Co zabrało mi to „gówno”’? Moje życie, szansę na normalne szczęśliwe życie. Najpierw straciłem  reputację, bo ona „leci” pierwsza, później była szkoła, rodzina, na końcu wolność. Ludzie myślą, łudzą się, że narkotyki dają wolność, a tak naprawdę wolność się traci. Stajesz się niewolnikiem uzależnienia, które odziera cię z resztek człowieczeństwa, zabiera Ci duszę. Wreszcie narkotyki zabrały mi sporo życia, dobrych kilkanaście lat, jak nie więcej. I zmusiły do życia w obcym kraju.